Bloedspetters en hakbijl

door Johan van der Klooster, missionair werker

Zondagmiddag 30 oktober stond ik op het schoolplein te wachten op bezoekers van het Familiehuis. De meeste mensen waren al binnen toen er een auto op de parkeerplaats stopte. Er stapten twee mensen uit. Eén van hen herkende ik meteen. De ander niet. Het was een meisje in een wit kostuum met daarop rode (bloed?) spetters. In haar hand een (plastic) hakbijl. Op haar gezicht rode en zwarte vlekken. Toen ze dichterbij kwamen wist ik dat het moeder en dochter waren. Moeder riep een soort verontschuldigend dat ze vanuit de manege meteen doorgegaan waren. En op de manage hadden ze Halloween ‘gevierd’. Ik had al het vermoeden dat er zoiets aan de hand was. ‘Fijn dat jullie er zijn’, was mijn reactie. ‘Kom verder en neem wat te drinken!’ En zo gingen we met elkaar naar binnen.

Na de koffie vertelde ik het verhaal van de Here Jezus die een onreine geest te woord staat en wegstuurt. Je kunt het lezen in Marcus 5. Na dit verhaal zongen we een lied. ‘Mijn God is zo groot, zo sterk en zo machtig, er is niets dat Hij niet kan doen.’ Ik kon een glimlach niet onderdrukken toen ik het verklede meisje uit volle borst mee zag zingen. God ís zo groot en zo machtig!

Met toestemming overgenomen uit jaargang 3 nummer 6 van Ontmoeting, het missionair magazine van de Ontmoetingskerken in Capelle-Schollevaar.

Deel dit artikel via

Ook interessant voor u