Een paar weken geleden bezocht diaconaat het aardbevingsgebied in het zuidoosten van Turkije. U herinnert zich ongetwijfeld dat Turkije en Syrië op 6 februari 2023 werden getroffen door twee zware aardbevingen. De gevolgen waren verwoestend. Er waren tienduizenden doden te betreuren en er waren veel gewonden.

Tien miljoen daklozen

De omvang van de ramp raakte ons. Het gebied is groter dan Nederland! Denk je dat eens in: je rijdt door een gebied van 300 kilometer lang en elk huis en elke flat is kapot of moet gesloopt worden! Zo’n tien miljoen mensen hebben geen huis meer en leven in tenten- of containerkampen. Je kunt je het bijna niet voorstellen.

Noodhulp via Turkse christenen

U reageerde gul op onze oproep voor noodhulp. Er kwam bijna 600.000 euro binnen. Het grootste deel daarvan hebben we besteed via First Hope Association, een jonge organisatie van Turkse christenen. En nu bezochten we dus het noodhulpproject. Hier volgt een korte impressie van dat bezoek.

Puinruimen in een spookstad

We begonnen het bezoek in Hatay, in de stad Antakya. Dat is het Bijbelse Antiochië, waar de volgelingen van Jezus het eerst christenen werden genoemd (Handelingen 13). Van deze stad is niets, maar dan ook niets over. De stad waar een miljoen mensen woonden, is een spookstad. Er woont niemand meer.

Werkers zijn met sloopmachines bezig de enorme hopen puin op te ruimen. Dat doen ze voorzichtig, want ze vinden nog steeds stoffelijke overschotten. Indertijd is gezegd dat er vijftigduizend slachtoffers waren, maar in werkelijkheid is dit aantal vele malen hoger. Van veel gebouwen is alleen nog een puinhoop over. Flats van tien of twaalf verdiepingen hoog hebben zoveel scheuren in de muren, dat ze scheefgezakt en deels ingestort zijn. Al deze gebouwen worden gesloopt.

Orthodoxe kerk in Antakya, Turkije

We gaan naar het centrum van de oude stad, waar aan een plein diverse kerken stonden. Ze zijn veranderd in onherkenbare bouwvallen, net als de hotels en winkelpanden. Het plein waar voor de aardbeving duizenden mensen liepen, leefden en werkten, is nu een verlaten troosteloze vlakte vol puin en modder. Sloopmachines maken er een hoop lawaai en vrachtwagens voeren het puin af.

Containerdorpen

Die miljoen inwoners wonen nu in containerdorpen en tentenkampen, op de velden die voor de aardbeving om de stad heen lagen. We worden er verdrietig en triest van. We wisten van de ravage, maar we zien nu pas de omvang ervan. En dan te bedenken dat er zes van deze spooksteden in deze regio zijn, met vele vele dorpen er tussenin; samen een oppervlak groter dan Nederland!

We bezochten twee containerdorpen met elk zo’n driehonderd wooneenheden. Een container om in te wonen is beter dan een tent, zeker als het vriest, wat niet ongewoon is in de winter. Maar het is toch erg behelpen om met een gezin te wonen op twintig vierkante meter, met buren direct naast en achter je.

Een containerwoning

Onze partner First Hope Association is verantwoordelijk voor een aantal van deze dorpen, totaal ongeveer zevenduizend bewoners. Ze verstrekken voedsel- en hygiënepakketten, maar doen ook aan bestuur, bemiddelen bij conflicten en zorgen voor bijzondere noden van bijvoorbeeld gehandicapten of mensen die op zoek zijn naar nabestaanden of familie.

Dankbaar voor onze hulp

We waren dankbaar dat we als Christelijke Gereformeerde Kerken met onze noodhulp konden bijgedragen aan de bouw van deze noodwoningen. Van onze bijdrage zijn ook mobiele sanitaire eenheden geplaatst. Hier kunnen mensen hun was doen, naar het toilet gaan en douchen.

Een sanitaire unit

De overheid doet veel, maar de omvang van de ramp is zo groot, dat onze hulp dankbaar aanvaard werd. Deze dank geven we bij dezen door aan u. Fijn dat we op deze wijze mensen in nood kunnen helpen. Voor de kerst gaven we al aan dat de nood nog lang niet voorbij is. Doneren kan nog steeds. Meer daarover leest u bijvoorbeeld in het bericht Kersthulp aan Turkije.

Deel dit artikel via

Ook interessant voor u