Selecteer een pagina
Generic selectors
Alleen exacte overeenkomsten
Zoeken in de titel
Inhoudelijk zoeken
Zoeken in posts
Zoeken op pagina's
dlm_download
Generic selectors
Alleen exacte overeenkomsten
Zoeken in de titel
Inhoudelijk zoeken
Zoeken in posts
Zoeken op pagina's
dlm_download

een droom die werkelijkheid werd

Een voorbeeld van nieuw leven. Het zal je gebeuren, dat je gemeente om die reden genoemd wordt in het boek ‘Lente in de kerk’. We lezen dat de CGK Delft na de verhuizing uit het centrum ‘is veranderd in een gemeente met open deuren’. Hoe?

We spraken met Anne-Marie de Jong (sinds 1996 lid) en met Léon Brouwer (als student lid geworden en sinds begin jaren 90 actief in de gemeente).

de wijk
‘Met zo’n 16.000 inwoners is Tanthof de grootste woonwijk van Delft. De bevolking is gevarieerd samen­ge­steld: studenten, gezinnen, midden­standers, ouderen, in een mix van rijk en arm. Een wijk ook waar voor sommigen eenzaamheid ‘op de loer ligt’. Als kerk willen we in hun midden laten zien wie we zijn en bijdragen aan het leven in deze wijk en er verbinding brengen.’

weg uit de binnenstad
‘We hadden eerst een kerk in de binnenstad van Delft, tussen een aantal andere, grote kerken waaronder de Nieuwe Kerk. We hadden altijd de droom om een gastvrije gemeente te zijn, maar dat kwam op die plek niet goed tot zijn recht. Het gebouw nodigde hier niet toe uit en de omgeving ook niet (veel midden­stand en toeristen). In de oorspron­ke­lijke bouwplannen voor de wijk Tanthof was geen rekening gehouden met een kerk. Een eerder plan van onze gemeente om in Tanthof toch een kerk te mogen bouwen strandde ‘in de maquette-fase’ en de kerkbouw werd helaas niet gerea­li­seerd. Hoe bijzonder dat we zoveel jaar later toch kerk in deze wijk zijn geworden! Nog wel op 50 meter afstand van de plek waar het vorige plan stuk liep!’

Sinds 2014 mogen we hier gemeente zijn. Vanaf het begin was het duidelijk dat we welkom zijn in de wijk.’ Het gebouw is de oude wijkbi­bli­o­theek die de kerk mocht overnemen. Een strak gebouw, met een frisse uitstraling, een uitno­di­gende ontmoe­tings­ruimte en een riante tuin vol bloemen, bijen, vlinders, ruimte voor kinderen om te spelen en gezellige zithoekjes. In de eerste jaren volgde een groep van zo’n 5, 6 leden van de gemeente een missi­onair programma van Nederland Zoekt. Een tweejarig traject met inten­sieve coaching. ‘Een mooie tijd’, aldus Léon.

staan er opeens mensen voor de deur die naar de kerk willen!’
Wat heeft dit traject van Nederland Zoekt jullie en de CGK Delft gebracht?

‘Aller­eerst is het voor onszelf heel goed geweest. Zo’n tijd intensief optrekken met een groep, geeft een persoon­lijke ontwik­keling en onderling vertrouwen. Het traject hielp ook in de bewust­wording van de gemeente: oog voor de betekenis van kerk-zijn, juist in deze wijk van Delft. En er gebéurde opeens van alles, zoals onver­wachte ontmoe­tingen. Staan er opeens mensen voor je deur die naar de kerk willen!’

bewust worden en wachten
‘Dat is wat we geleerd hebben. We zijn ons er meer van bewust dat we er zijn voor de wereld en dat we met geduld mogen wachten op wat er gaat gebeuren.
Zo kwam eens een Syrische status­houder aan de deur. Hij was doorver­wezen door iemand uit de wijk toen hij vroeg: ‘is hier ook een kerk?’ Hij bezocht de dienst op zondag, werd gastvrij aange­sproken en bleek een fiets nodig te hebben. Eén van de gemeen­te­leden nam hem mee naar huis voor die fiets en zei: ‘je mag hem houden’. Inmiddels onder­houden deze man en zijn gezin nauwe banden met onze gemeente.’

Ook stonden er op een zondag ‘opeens’ vier Chinese zusters op de stoep met de vraag: ‘mogen we hier naar de kerk?’ Daar konden we niet tegen zijn natuurlijk, en ‘Google Translate’ geeft op zo’n moment uitkomst. Met één van deze zusters hebben we op dit moment nog steeds contact.’

iets terugdoen voor de wijk
‘We voelden ons zó welkom in deze wijk’, verklaren Anne-Marie en Léon in koor. ‘Er zijn nooit problemen geweest. Er is nooit iets vernield of beklad. We wilden graag iets terugdoen voor de wijk. Vanuit de gemeente in Hoofddorp kregen we het idee voor een kerst­route voor de wijk aange­reikt. Dat hebben we inmiddels drie keer gedaan. Afgelopen december deden er zo’n 200 à 300 mensen aan mee: echt kerst­feest voor de wijk. Een stamp­volle kerk, een spoor van lichtjes door de wijk en het kind Jezus in de stal van de naast­ge­legen kinder­boer­derij. En in de loop van de jaren leidt de organiatie hiervan als vanzelf tot nieuwe initi­a­tieven, zoals van een zangjuf uit de buurt die spontaan een koortje samen­stelde met kinderen uit de wijk om mee te doen. En bij de laatste editie van de kerst­route hadden we ook nog een dames­popkoor uit de wijk dat optrad, waarbij het koor zelf met liede­ren­sug­gesties kwam die heel goed pasten bij het karakter van onze gemeente en het karakter van de activiteit. Hun reactie na afloop was prachtig: ‘Wat een onwijs gave kerk om hier te mogen zingen, met zo’n akoestiek. Wow, wat mooi dat we hier een bijdrage mogen leveren, ook al zijn we geen lid. Mogen we hier niet elke week oefenen?’

groei contacten
‘We hebben allerlei mogelijk­heden gezocht om in contact te komen met mensen in de omgeving. We zijn gestart met inloop­och­tenden, ook in coronatijd, met tafeltjes op goede afstand van elkaar. Met de boodschap: je bent welkom, wij beginnen niet over kerk of geloof, maar natuurlijk is het prima als je het erover wilt hebben. We leggen hier het initi­atief dus bij degene die komt. Inmiddels draaien deze ochtenden heel goed, we zijn er na maandenlang stilge­legen te hebben weer mee begonnen. In de regel bezoeken tussen de 10 en 15 mensen deze ochtenden. Deels betreft dit inmiddels ‘stamgasten’. Ook een aantal (oudere) gemeen­te­leden heeft hierdoor ontdekt hoe mooi het is om ‘gewoon’ gastvrij te zijn en om vandaar uit contacten en relaties te zien ontstaan. De gasten zien ons gebouw bijna als hún huiskamer. We zijn er dankbaar voor. Tegelijk blijven we alert dat er een open sfeer blijft, waar ook nieuwe mensen zich welkom voelen.’

Naast de inloop­och­tenden verzorgen we ook Ontmoe­tings­avonden, voor de mensen die ‘een stapje verder willen’ en een stukje verdieping zoeken. Dat doen we altijd met eten. Tussen de 15 en 30 mensen schuiven aan bij de maaltijd en nemen deel aan het programma. De deelnemers zijn vooral mensen uit de wijk, niet zozeer uit onze eigen gemeente. Helaas is deze vorm van contact door corona tijdelijk gestopt, maar we denken inmiddels na in welke vorm we dit weer kunnen oppakken.’

De gedachte is: we steken in op het niveau van contact leggen, elkaar leren kennen. Tijdens de ontmoe­tings­avonden kunnen we dan makke­lijker tot diepere gesprekken komen. De groei van de contacten gaat deels vanzelf. Mensen maken reclame als ze geweest zijn. Wat betreft activi­teiten moet je dan bijvoor­beeld denken aan een muziek­avond: iedereen neemt een muziek­fragment mee, deze fragmenten worden afgespeeld (YouTube), we raden met elkaar van welke deelnemer welk fragment is en vervolgens mag hij of zij iets vertellen over waarom deze muziek aanspreekt. Dit levert hele mooie en soms ook ontroe­rende verhalen op waarbij sommigen ook echt iets van zichzelf laten zien.

Eén van de reacties van een gast herinnert Léon zich nog goed. Dit was naar aanleiding van een kaartspel met vragen waarin je wordt uitge­nodigd om iets over jezelf te delen. De vrouw werd zichtbaar ontroerd en gaf aan dat deze avonden en gesprekken echt iets met haar deden: ‘Dit raakt iets bij mij waarvan ik niet wist dat het bij mij bestond. In mijn dagelijkse omgeving gaat het nooit over deze dingen. Daar gaat het alleen maar over deze of gene of wordt er alleen maar opgegeven over werk of mooie spullen.’

verbinding zoeken, geen drempels
Heb je ook nog dromen voor de kerk in de wijk?

Anne-Marie en Léon: ‘We zijn in Delft gezegend met heel veel gemeen­te­leden met een gastvrij hart. Je wordt altijd aange­sproken als je ons een keer bezoekt. Het zit in ons DNA. Van belang is dat we blijven nadenken over: hoe zorgen we dat er geen drempels zijn voor gasten om mee te doen? En dat we geen activi­teiten gaan organi­seren vóór, maar mét anderen.’

Verder willen we ons graag bezinnen hoe we een gemeente-van-kringen kunnen worden. En dan niet binnen­ker­ke­lijke kringetjes, maar zó dat iedereen zich welkom voelt bij zo’n kring of kleine groep. Dat instappen en meedoen net zo makkelijk is voor leden van onze gemeente als voor mensen daarbuiten. Groepen ook waarin zorg is voor elkaar en waarin het leven met elkaar wordt gedeeld.’

Momenteel zijn we daar verder over aan het nadenken. Als voorbe­reiding voor één van deze avonden is er een lijst gemaakt met alle mensen uit onze omgeving, waar we ons op dit moment als gemeente mee verbonden weten. Circa 40 namen op een lijst. Iedere naam met een eigen verhaal en met diverse ‘lijntjes’. Veertig ‘mooie mensen’, die God op ons pad heeft gebracht en met wie we mogen optrekken en een stukje van ons leven mogen delen, ook de komende jaren. En wie weet hoeveel anderen we nog gaan ontmoeten op die weg.

Wie had dat 10 jaar geleden durven dromen .…..’

- - -

Meer weten over deze gemeente? Check de website van CGK Delft.

Print Friendly, PDF & Email