4 februari is de jaarlijkse internationale dag van de verbroedering. De datum van 4 februari is gekozen omdat in 2019 op die dag paus Fransiscus en imam Ahmad al-Tayyib van de Egyptische Al-Azhar universiteit in Abu Dhabi bij elkaar kwamen.

Het is de vraag hoeveel christenen en moslims wereldwijd van deze dag van de verbroedering zullen weten. Wereldwijd zijn er jaarlijks wel zevenhonderd speciale dagen te vieren. Wellicht is het slechts een handjevol mensen dat er van weet, verwaarloosbaar op de 4,5 miljard die zich christen of moslim noemen.

Macht tegenover verbroedering

Wat meer aandacht kreeg was die ontmoeting van de paus met de imam. Bij zo’n ontmoeting kun je natuurlijk vraagtekens plaatsen. De Al-Azhar universiteit is een zeer invloedrijk centrum van de islam. Als die zegt zich te zullen inzetten voor broederschap zou dat heel goed nieuws kunnen zijn voor christenen in Afrika, Azië en het Midden-Oosten. Moslims die in Egypte christen worden, zijn echter nog steeds volgelvrij en de meeste kerken durven hen niet te dopen. Op de Al-Azhar wordt nog steeds geleerd dat deze afvalligen gedood behoren te worden conform de sjarie’a. De gedachte dat moslims moeten streven naar politieke macht en dat politieke machthebbers mensen moeten dwingen de islam te respecteren, zit diep verworteld in de islam. Wat zijn dat soort fraaie verklaringen en dagen van verbroedering waard als er niets verandert? In veel regio’s is de situatie voor christenen sinds 2019 alleen maar achteruit gegaan.

De kracht van de boodschap van Gods liefde

Toch blijft het zinvol om vooraanstaande moslimleiders te verleiden publiekelijk uit te spreken dat we moeten streven naar vrede, vrijheid en respect voor iedereen. Dat is waardevol, ook als er bij die momenten geen ruimte is voor het benoemen van het onrecht. We moeten als christenen dit soort kansen benutten om iets te vertellen over het karakter van Gods liefde en zijn verlangen dat wij de ruimte en verantwoordelijkheid krijgen om persoonlijk antwoord te geven op zijn stem. Daarbij is het belangrijk dat christenen duidelijk maken dat we geen seculier westers vrijheidsideaal najagen waarin het individu centraal staat, maar juist een heilig leven voor God willen bevorderen. Dat soort boodschappen heeft wel degelijk effect in de moslimgemeenschap. Totalitaire regimes geven hun positie niet zomaar op en terroristische groeperingen leggen de wapens niet zomaar neer. Toch hebben de laatste jaren miljoenen moslims de conclusie getrokken dat wat hun leiders zeggen, haaks staat op wat ze in werkelijkheid doen en dat dat niet Gods bedoeling kan zijn voor deze wereld. Velen verlieten verbitterd de islam en een deel werd christen.

Met elkaar verbonden

Gelukkig hoeven we gesprekken met moslims over verbroedering niet te beperken tot de internationale dag van de verbroedering. Met een term als verbroedering kan ik als christen heel veel in de ontmoeting met moslims. Zij geloven met mij dat we geen losse individuen zijn, maar geschapen zijn door God en als een familie van Adam en Eva met elkaar verbonden zijn en verantwoordelijkheid voor elkaar hebben. Samen zullen we het er snel over eens zijn dat er vijandschap en vervreemding is gekomen tussen mensen en God en mensen onderling. Het goede nieuws van het evangelie is dat Christus is gekomen om de cirkel van de bloedwraak te doorbreken met zijn kruis en zijn bloed verbindt mensen tot een nieuwe broederschap.

Cees Rentier is als predikant-directeur verbonden aan de stichting Evangelie & Moslims

Deel dit artikel via

Ook interessant voor u