Selecteer een pagina
Generic selectors
Alleen exacte overeenkomsten
Zoeken in de titel
Inhoudelijk zoeken
Zoeken in posts
Zoeken op pagina's
dlm_download
Generic selectors
Alleen exacte overeenkomsten
Zoeken in de titel
Inhoudelijk zoeken
Zoeken in posts
Zoeken op pagina's
dlm_download

mdw'er in de schijnwerper: Jan en Tabitha Kieviet

Elke zendings­nieuws geven we in deze rubriek aandacht aan een missi­o­naire diaconale werker. Deze keer: Jan en Tabitha Kieviet, die in Senegal werken.
Via hun nieuws­brieven houden zij hun achterban regel­matig op de hoogte van wat er zoal gebeurt en wij lezen nu mee via de laatste nieuws­brief, die – hoe kan het ook anders – in het teken van Corona staat:

De corona­crisis
De corona­crisis zet momenteel de hele wereld op zijn kop. Ook in Senegal ligt het dagelijks leven sinds een aantal weken groten­deels stil, zijn de scholen gesloten, samen­komsten verboden, en is er een reisverbod tussen regio’s. We dragen allemaal een mondmasker wanneer we op straat zijn. Het aantal ziekte­ge­vallen stijgt gestaag en de overheid bouwt grote behan­del­centra. Senegal is vroeg begonnen met maatre­gelen en heeft de productie van een sneltest voor Afrika in handen. De econo­mische gevolgen van de crisis zijn nog moeilijk te overzien maar nu al enorm. Wij hebben besloten te blijven en gelukkig heeft de school van onze kinderen een online-programma opgezet. Waar mogelijk helpen we de chris­te­lijke klinieken uit ons netwerk en de lokale kerk. Ons corona­nood­fonds blijkt meer dan nodig op dit moment.

Arts in tijden van corona
Zodra duidelijk werd dat het corona­virus niet aan ons land voorbij zou gaan, zijn bij Tabitha allerlei radertjes gaan lopen. Als interim medisch directeur van de kliniek in Dahra zijn de juiste instructie, goede proto­collen en voldoende bescher­mende materialen een eerste prioriteit. Daarnaast bellen chris­te­lijke klinieken en gezond­heids­werkers uit het hele land met vragen. Ook het vroeg­tijdig vertrek van Mercy Ships moest in goede banen worden geleid door mee te helpen met de overplaatsing van de patiënten. Het is een inten­sieve tijd, maar we zijn dankbaar voor de goede maatre­gelen van de overheid en de zekerheid dat ons leven geborgen is in de handen van de Heer. En terwijl er niemand mag reizen is het toch wel bijzonder om over de lege wegen te gaan: alleen nog dokters op de weg!

Het corona­nood­fonds
Fatoumata kan haar medicijnen niet betalen. Ze was van plan geweest een van haar schapen te verkopen voor ze naar de kliniek kwam, maar de veemarkt is al een tijd afgelast. Fatoumata heeft suiker­ziekte en als ze geen medicijnen gebruikt kan dat ernstige compli­caties geven. Voor patiënten zoals Fatoumata die in de kliniek van Dahra komen, is er hulp vanuit het noodfonds. De corona­crisis zet momenteel de hele wereld op zijn kop. Ook in Senegal ligt het dagelijks leven sinds een aantal weken groten­deels stil, zijn de scholen gesloten, samen­komsten verboden, en is er een reisverbod tussen regio’s. Het aantal ziekte­ge­vallen neemt in Senegal gestaag toe maar de econo­mische gevolgen van de crisis zijn nu al enorm. Wij hebben besloten te blijven en waar mogelijk de chris­te­lijke klinieken uit ons netwerk en de lokale kerk te helpen. Ons corona­nood­fonds blijkt meer dan nodig op dit moment.
Bescher­mende middelen zoals mondkapjes en handschoenen zijn een must voor het zorgper­soneel, voor hun eigen bescherming en die van de patiënten. Wereldwijd is er een tekort en ook is de prijs van een simpel mondmasker in een maand vertien­voudigd. We proberen een steentje bij te dragen aan de bescherming van zorgper­soneel in ons netwerk en de kliniek waar Tabitha werkt.

Bij de kerk in Noord-Dakar deelt de dominee zakjes rijst uit aan buurt­be­woners die sinds de crisis geen inkomsten meer hebben. De kerk is klein en weinig draag­krachtig maar met het weinige dat ze hebben, willen ze graag helpen in de wijk. De kerk heeft goed contact met buren en wijkbe­woners en nu de nood hoog is, wil ze haar plek innemen. Met een kleine inves­tering vanuit het noodfonds heeft de dominee zijn kippenfarm op het dak van de kerk weer opgezet, wat inkomsten oplevert voor zijn gezin en de kerk.

De muziek­studio waar Jan met de zanger Cissa werkt aan gospel­muziek is een ontmoe­tingsplek voor artiesten. Momenteel is er weinig activiteit en zijn er weinig inkomsten, ook wat betreft het gasten­ver­blijf. Hoewel de studio zelf steun nodig heeft vanuit het noodfonds heeft het personeel dat er werkt voorge­steld een aantal buren te helpen met eten. Vlak naast de studio is een kleine sloppenwijk en de crisis is zwaar voor de dagloners die er wonen.

Sulei* is een verpleeg­kundige waar Tabitha in het verleden veel mee heeft gewerkt. Hij heeft een hart voor kinderen die in koran­scholen wonen. Nu de kinderen niet langs de deuren mogen om te bedelen, is er tekort aan inkomsten en eten. Omdat van veel van de kinderen de ouders niet in beeld zijn, kunnen ze niet naar huis en blijft er een gevaar voor trans­missie van het virus in de scholen. Sulei helpt met voorlichting en materiaal voor betere hygiëne en soms met eten.

Een herder bij de dokter
Zijn kudde schapen laat hij buiten de poort staan als Abdou op het spreekuur komt. Hij voelt zich al een tijd niet goed, maar vanwege schroom is hij nog niet eerder naar het ziekenhuis gegaan. Hij is een herder van het Fulani-volk en laat niet gemak­kelijk het achterste van zijn tong zien, ook niet bij de dokter. In dr. Soh had hij veel vertrouwen en daarom klopt hij nu bij ons aan.

Het gezond­heids­centrum ligt 300 km. van Dakar en is opgericht door dr. Soh.  Sinds zijn plotse­linge overlijden in september 2019 ben ik, Tabitha, daar tijdelijk als arts en medisch directeur werkzaam. Het ligt op een steenworp afstand van een van de grootste veemarkten van West-Afrika. Op zondag komen hier herders uit de hele regio, en zelfs vanuit Mali en Mauri­tanië, hun vee verhan­delen. Met het kleine team collega’s doen we ons best de visie van dr. Soh voort te zetten: de Fulani dienen met goede zorg met Jezus als ons voorbeeld.

Tot eind 2019 heb ik twee keer per maand een week doorge­bracht in het dorp. Sinds januari is er een jonge arts aange­nomen en hoef ik er nog maar één keer per maand te zijn. Het is hard werken om aan de gemeen­schap te laten zien dat we dezelfde standaarden van liefde en kwaliteit handhaven als dr. Soh. Tegelij­kertijd is het ook een hele reorga­ni­satie om het gemis van zijn visio­naire en toege­wijde aanwe­zigheid op te vangen. Het is ons verlangen om verder te bouwen op de basis van vertrouwen die dr. Soh heeft gelegd in de gemeen­schap. We hebben een heel weekend gratis spreekuur en allerlei screening aange­boden. Op die manier heeft iedereen kunnen ervaren dat het werk doorgaat.

Lees de hele nieuws­brief …

Print Friendly, PDF & Email