Selecteer een pagina
Generic selectors
Alleen exacte overeenkomsten
Zoeken in de titel
Inhoudelijk zoeken
Zoeken in posts
Zoeken op pagina's
dlm_download
Generic selectors
Alleen exacte overeenkomsten
Zoeken in de titel
Inhoudelijk zoeken
Zoeken in posts
Zoeken op pagina's
dlm_download

mdw’er in de schijnwerper: Laura van Engelen

Elke zendings­nieuws geven we in deze rubriek aandacht aan een missi­onair diaconaal werker. Deze keer: Laura van Engelen. Augustus 2019 werd Laura door de gemeente van Nunspeet Ichthus uitge­zonden om mee te varen met de Logos Hope, het evange­li­sa­tie­schip van Operatie Mobili­satie. Via haar nieuws­brieven houdt Laura haar achterban regel­matig op de hoogte van wat er zoal gebeurt en wij lezen nu mee via de laatste nieuws­brief:

 

Lieve broers en zussen,

We leven in een onwer­ke­lijke periode. Wereldwijd is er zoveel aan de hand.
Het moet geen gemak­ke­lijke tijd zijn voor jullie, ook nu de gemeenten niet samen­komen. 

Eiland van gebed
We bidden voor jullie! Het schip is een eiland van gebed voor de wereld op dit moment. Nergens ter wereld komen gelovigen nog samen, maar wij nog wel! Niemand heeft Corona op het schip en we zitten al meer dan 2 weken in quaran­taine. Zelf denk ik veel na over waarom dit nu gebeurt in de wereld. Wat wil God ons hiermee zeggen? God kan door deze tijd heen mensen weer bij Hem terug­brengen. Dit is de tijd om te breken met zonden en een leven half voor God en half voor de wereld. Persoonlijk geloof ik ook dat dit de tijd is dat we als chris­tenen sterker kunnen worden. Sterker worden in geloof en als kerke­lijke gemeen­schap, om staande te blijven in een wereld die steeds meer zonder God leeft en de mens als God wil maken.We moeten van ons geloof getuigen aan de wereld en er klaar zijn om Jezus te ontmoeten: het is zwart of wit. 2 Thessa­loni­cenzen 2:3 zegt: "Want die dag komt niet, tenzij eerst de afval gekomen is en de mens van de wette­loosheid, de zoon van het verderf, geopen­baard is." We hoeven niet bang te zijn voor de toekomst als we Hem kennen. Aan ons de opdracht om te waken en te bidden. Markus 13:33: "Let op: waak en bid, want u weet niet wanneer het de tijd is."

De wonderen zijn de wereld nog niet uit …
Ja hoor, ik was erachter gekomen: mijn naam stond verkeerd op het ticket. Met een verkeerde naam op je ticket kunnen ze je weigeren om te vliegen. Drie weken lang probeerde ik het te veran­deren. Op het schip hebben we er veel voor gebeden! Een vrouw op het schip vroeg: hoe vlieg je? Ik zei dat ik over Amerika vloog. Ze vertelde dat ik dan Esta moest aanvragen (een Ameri­kaans doorreis­visum). Toen ze dat zei had ik nog één dag om dat aan te vragen! Als ik het probleem niet had gehad met mijn ticket, was ik er nooit achter gekomen dat ik Esta nodig had en was het probleem misschien nog wel groter geweest. De vlieg­maat­schappij waamee ik vloog, was de moeilijkste als het om naams­ver­an­de­ringen ging. Zelfs het hoogste niveau van de vlieg­tuig­maat­schappij wilde mijn naam niet veran­deren. De laatste optie was naar het vliegtuig gaan en kijken of ik toch kon gaan: in geloof en gebed! Daar ging ik dan… Toen ik bij de balie kwam zei de vrouw: Ik heb het gevoel dat er iets niet klopt. Ze keek naar de vrouw naast haar. Je naam is verkeerd. Ze keek nog een keer naar mijn koffer, waarop mijn naam was geschreven met mijn cabin­nummer. "Je bent te vroeg," zei ze. "Je kan nog niet inchecken." De andere vrouw stootte haar aan en zei: "Nee hoor, alles is goed. Je kan haar gewoon inchecken." Vijf minuten later was mijn koffer ingecheckt en was ik klaar om te vliegen. Wat een wonder.

Nog meer wonderen
Ik had een beetje een omgekeerde cultuur­schock. Aller­eerst kwam die tijdens mijn overstap van Atlanta naar Amsterdam: allemaal lange mensen om mij heen. Ik besefte: ik ga weer terug. Bijna was ik vergeten hoe lang neder­landers ook alweer waren.
Vlak voor het landen zag ik een klein stukje regenboog: De God van Trouw! De tijd in Nederland was echt genieten en het was niet te druk. De bruiloft was fantas­tisch en mijn nichtje is geweldig! Het was fijn om iedereen weer in het echt te zien! Het bezoek was precies goed. Een bezoek aan de super­markt was echt een uitje. Zoveel soorten yoghurt en zoveel keuze… En dan het fietsen. Nou, dat had ik toch wel gemist! Gelukkig kon ik het nog! Het bezoek aan de gemeente heb ik als heel fijn ervaren. Bedankt voor alle warme verwel­ko­mende knuffels. Het was heel fijn dat er ruimte was om mijn presen­tatie te geven! Maar voor alles is een tijd en voor ik het wist was het weer tijd om het koude kikker­landje te verruilen voor de Caribische oorden.

De aankomst
Het was negen uur 's avonds. Daar zat ik dan in de taxi terug naar het schip. Terug­denkend aan hoe fijn het was om mijn familie en nichtje te zien en bij de bruiloft van mijn broer te zijn. We reden over een lange weg langs het water en in de verte zag ik het verlichte Kingston. Mijn ogen werden groot, want daar lag de Logos Hope te stralen voor de stad. Mijn hart maakte een vreug­de­spron­getje bij het zien van mijn andere huis. Hoe fijn het ook was om terug te zijn bij mijn familie, ik wist: de Logos Hope is nu mijn roeping, ik moet weer terug. De volgende dag zat ik ‘s ochtends om 7:45 bij de dagopening. De medede­lingen werden gedaan: "Het schip gaat de komende 3 maanden dicht. Niemand mag het schip op of af. We weten niet hoe het verder gaat, maar als jullie naar huis willen, kan dat. Je moet er rekening mee houden dat het langer kan duren dan 3 maanden en dat er geen vluchten beschikbaar meer zijn als je nu niet naar huis gaat."

Daar zat ik dan. Wat moest ik doen? Als er geen ministry is, waarom zou ik dan blijven? Want ik doe dit toch voor de verspreiding van het evangelie? Wat als dit nog een half jaar gaat duren? Mijn eerste reactie was dan ook: ik wil naar huis… Maar toen besefte ik dat ik had gerea­geerd vanuit emotie en mijn eigen gevoel. Wat wilde God eigenlijk van mij? En waarom had Hij mij nu juist hier op het schip geplaatst? Gekal­meerd, dacht ik: "Nee ik moet eerst vragen wat God wil en rust nemen om na te denken en te bidden wat Hij wil." De volgende dag nam ik de beslissing: ik blijf. Het was duidelijk: God had me precies op tijd terug­ge­bracht. Als ik een dag later was, was het schip gesloten geweest of had ik 2 weken in quaran­taine gemoeten. Als ik twee dagen later was geweest, had Amerika zijn grenzen gesloten voor Europeanen (waar ik moest overstappen). Echte rust had ik nog niet, maar ik had de beslissing gemaakt in vertrouwen op God. Als Hij me echt in Nederland wilde hebben, had Hij dat macht om dat te laten zien. Langza­merhand kreeg ik volledige rust! Hij wist dat dit zou gaan gebeuren en heeft er een reden voor waarom Hij mij juist nu op het schip heeft geplaatst. De les vertrouwen en geen angst hebben komt elke keer weer terug.

Samen bouwen met de Geest
Samen bouwen met de Geest is het thema voor de komende 3 maanden op het schip! We gaan bouwen aan onze community (de gemeen­schap waarmee we samen leven), de ministry (het schip op te knappen, schoon te maken en klusjes waar we normaal niet aan toekomen, plannen bedenken voor evene­menten en nog meer) en onszelf (we gaan ons verdiepen in disci­pel­schap). Dit alles in het vertrouwen dat de Geest ons voorgaat. Hoe dat allemaal gaat? Dat vertel ik wel in de volgende nieuws­brief. Dan hoop ik te schrijven hoe het is om in een community te wonen en hoe het is om met elkaar in quaran­taine te zitten … Bouwen jullie samen met dezelfde geest mee?

Dankpunten

  • Danken voor de goede periode van bezoek in Nederand en het weer zien van familie, vrienden en gemeente.
  • Danken voor rust en vertrouwen in God in deze periode en voor de fijne community op de Logos Hope.

Gebed­s­punten

  • Het schip ligt nu in Kingston Jamaica, we wachten tot we toestemming krijgen van de overheid van een land waar we dan de komende 3 maanden mogen verblijven. Bid mee voor een goede haven.
  • Bid voor de mensen die op het schip zijn voor een goede, leerzame tijd.
Print Friendly, PDF & Email