In de nacht van de aardbeving was mijn vrouw in de kinderkamer om onze twee dochters naar bed te brengen. Ik zat in de woonkamer op de bank.

Plotseling begon alles hevig te schudden en ik rende naar de kinderkamer. Mijn vrouw lag op het bed over onze dochters heen en probeerde ze te beschermen en te kalmeren. Toen de intensiteit toenam, nam ik mijn oudste dochter in mijn armen en mijn vrouw de jongste. De muren van ons appartement begonnen te scheuren door het schudden en we bereikten amper de deur van het huis.

Toen we bij de trap kwamen, brak ‘de hel’ los. Mijn vrouw en dochtertje stonden op de bovenste trede, toen de trap instortte. Vervolgens werd ik met mijn oudste dochter naar de overkant gesmeten.

Toen ik mijn ogen opendeed, riep mijn oudste dochter me en kropen we onder het puin vandaan. We zochten mijn vrouw en dochtertje en vonden ze al snel. Toen ik naar hen schreeuwde, kreeg ik geen antwoord. Nog eens en nog eens, maar op den duur realiseerde ik me dat ik ze kwijt was. Toen viel ik flauw in de duisternis en het stof.

Toen ik mijn ogen opendeed, lag ik in het ziekenhuis, waar mijn wonden verzorgd werden. Mijn dochter en ik zijn nu allebei lichamelijk in orde, maar mijn liefsten zijn overleden en mijn bezit is weg. Er is niks over. Bijna al onze buren bleven onder het puin.

We verblijven momenteel in een tent. Er komt wat hulp. Ze helpen vooral mijn dochter, want ze wil niet eten of drinken. We zijn erg bang en verdrietig. Ik hoop dat het goed komt.

Uw donatie

Doneer op een andere manier

Bekijk deze projecten