Selecteer een pagina
Generic selectors
Alleen exacte overeenkomsten
Zoeken in de titel
Inhoudelijk zoeken
dlm_download
Generic selectors
Alleen exacte overeenkomsten
Zoeken in de titel
Inhoudelijk zoeken
dlm_download

studiedag met buitenlandse gasten

De Bijbel is de Bijbel. Of je in Nederland woont of in Botswana, of Indonesië, het gaat om die éne boodschap van Gods liefde aan jou. En toch maakt het uit waar je woont en wat je levens­om­stan­dig­heden zijn. Dat was de inhoud van een studiedag met gasten uit Botswana, Indonesië en Zuid-Afrika aan een groep studenten van de TUA …

Die studenten doen komende zomer mee aan een Summer­uni­versity in Engeland. Ze reizen naar All Nations Christian College, de plek waar zendings­werkers van over heel de wereld samen­komen voor opleiding en voor reflectie. All Nations ligt niet zo ver van London, en daar gaan de studenten onder­ge­dompeld worden in vragen van kerk-zijn in allerlei verschil­lende culturen. Maar op 31 januari begonnen ze alvast met een voorproefje.

In verband met de generale synode waren er gasten uit Botswana, Indonesië en Zuid-Afrika. Zij lieten de studenten alvast kennis­maken met de vragen van de context en het Evangelie. Twee voorbeelden:

Ds. Olebogile Derek groeide op als Narosprekend jongetje in de buurt van Gantsi, in de Kalaha­ri­woestijn in Botswana. Toen hij naar school ging was er een probleem: hij verstond de juf niet en de juf verstond hem niet. De manier waarop de juf dat liet merken was – zacht gezegd – niet leuk. In de klas werd SeTswana gesproken, dat was de taal van het land. Kon je dat niet verstaan of spreken? Pech voor jou, maar dan gold je als een slow-learner, en kon je achteraan in de klas gaan zitten. De juf deed ook geen moeite om de naam van Olebogile (of van andere Narospre­kende kinderen in de klas) goed uit te spreken of goed op het bord te schrijven. Door die start op school, en door nog een aantal andere gebeur­te­nissen, groeien de kinderen van de Sanmensen op met het idee dat ze minder­waardig zijn. Dat werkt allemaal door in je leven. En dat is niet zomaar weg als je in de kerk komt en daar de Bijbel hoort …

Ds. Marselius Samad woont in Indonesië. Hij is predikant van de Torajakerk van Mamasa. Sinds de onafhan­ke­lijkheid van Indonesië geldt in dat land de Pancasila (Vijf basis­prin­cipes). Het eerste principe is het geloof in een almachtig God. Veruit de meerderheid van de inwoners van Indonesië behoort bij de Islam. Toch heeft – op basis van de Pancasila – Indonesië nooit de Islam tot staats­gods­dienst gemaakt. Er is voluit ruimte om christen te zijn. Maar: je moet wel in respect met elkaar omgaan, en praktisch stelt dat nogal wat vragen aan je manier van kerk-zijn. Kun je zomaar mensen aanspreken met de boodschap dat het Evangelie het woord van de Waarheid is? Hoe kun je het Evangelie op een goede manier delen met anderen? Vragen waar je wel over moet nadenken, en ds. Marselius liet de studenten vast aan die vragen ruiken …

Print Friendly, PDF & Email