Een verslag door ds. A.A.L. Aalderink
Een week kun je het niet noemen, maar niemand weet aan het begin van de dag hoe lang het wel gaat duren. De agenda beslaat een dag, maar van tevoren geeft het moderamen al mee dat we rekening moeten houden met twee dagen. In de loop van de dinsdag wordt al vrij snel duidelijk dat die twee dagen inderdaad nodig zijn.
De bespreking van de voorstellen van het moderamen vragen veel tijd en discussie. Dat is niet zo vreemd, als je nagaat dat de voorstellen tamelijk vergaand zijn. Gezien de crisis waarin we ons bevinden, zijn de voorstellen ergens wel te plaatsen, maar geven veel stof tot discussie. Stopt de generale synode hier, zonder alle agendapunten afgewerkt te hebben of zelfs maar een roepende kerk voor een volgende synode aan te wijzen? Dat is de denkrichting van het moderamen. Of zijn er nog wegen om voor het kerkverband een toekomst te vinden, in welke vorm dan ook, al was het maar om op zijn minst zo gecontroleerd mogelijk de breuk te begeleiden?
In de avond liggen er een stuk of acht (tegen)voorstellen die besproken moeten worden. Aan het einde van een lange vergaderdag is de uitslag dat het voorstel van het moderamen, met enkele amendementen, de meerderheid van stemmen krijgt. Waar voorafgaande aan deze dagen al voor gevreesd werd, wordt daarmee bevestigd: de synode wordt afgesloten zonder te weten hoe het nu verder zal gaan.
We staan kerkelijk gezien met lege handen. Maar lege handen kunnen gevouwen worden. Biddend om ontferming en genade werd deze dag afgesloten.
