Selecteer een pagina
Generic selectors
Alleen exacte overeenkomsten
Zoeken in de titel
Inhoudelijk zoeken
Post Type Selectors
dlm_download
Generic selectors
Alleen exacte overeenkomsten
Zoeken in de titel
Inhoudelijk zoeken
Post Type Selectors
dlm_download
gasten aan tafel voor de zendingsmaaltijd

wachten aan het Victoriameer

Van Albert Verhoeff, vertaal­con­sulent voor Tanzania, kregen we het onder­staande reisverslag.

'Weegschaal!' Een jongen van een jaar of 10 oud bewoog zich tussen de mensen­massa door die zat te wachten op de boot die hen naar de overkant van het Victo­riameer zou varen. Hij kwam mijn richting op lopen en onder zijn arm droeg hij een weegschaal. 'Weegschaal!' riep hij voort­durend. Niemand keek op of om. Toen hij mij in het vizier kreeg, liep hij recht op me af. 'Ee mzungu! Wil je je laten wegen?
200 shilling.' Hoewel het maar 10 eurocent kostte bedankte ik vrien­delijk. Ik was moe van al het reizen, zat al tweeënhalf uur te wachten op de boot en werd omringd door een enorme mensen­massa die eveneens wachtte op een van de volgende overtochten. Ik stak met kop en schouders boven de menigte uit dus de verkopers en bedelaars wisten me wel te vinden. De jongen met de weegschaal gaf me een brede glimlach en liep weer verder. 'Weegschaal!' riep hij weer.

Blinden, verkopers en verminkte kinderen kwamen voorbij. Je zou ze allemaal wel willen helpen maar net als de rest geef je wat kleingeld. Een andere jongen van eveneens ongeveer 10 jaar oud kwam voorbij. Zonder op of om te kijken of om geld te vragen bewoog hij zich tussen de rijen door en met krachtige stem en ferme handge­baren bezweerde hij in de naam van Jezus dat de duivel zou wijken. Ik verstond niet alles van wat hij zei. Ik wist even niet of ik hier blij mee moest zijn of dat dit eenzelfde situatie was als met Paulus en het meisje met de waarzeg­gende geest in Filippi.

De jongen met de weegschaal stond opeens weer voor me. 'Hoeveel kilo weeg jij, mzungu?' '90,' zei ik. 'Aahh dat kan nooit. Hoogstens 60. Ik weeg elke dag mensen, ik heb ervaring.' 'Ik heb me pas nog gewogen,' zei ik. Meteen had ik door dat hij me had. 'Bewijs het dan, ga eens op de weegschaal staan!' zei hij. 'Vooruit,' dacht ik. Ik gaf hem z'n 200 shilling en ging op de weegschaal staan. Meteen dromde een menigte zich rondom de weegschaal om te zien hoeveel zo'n mzungu nou eigenlijk weegt. Volgens de jongen had hij gewonnen, want ik woog maar 88 kilo. Ik probeerde nog met: 'Ik zat er dichter bij.' Maar hij had het helemaal goed zei hij, want hij had gezegd dat ik geen 90 was. Ik genoot van deze vrolijke jongen die op deze manier wat probeerde bij te verdienen. Maar ik moest er vandoor, ik zag dat mijn bus in beweging kwam. Ik moest zorgen dat ik ook op de boot kwam.

werkbezoek in Tanzania

Ik ben net terug van een reis van 2 weken in Tanzania. Ik ben eerst een week in het noorden geweest ten zuiden van het Victo­riameer. Na anderhalf uur vliegen kwam ik aan in Mwanza. Vandaar ging ik met de bus verder tot aan een uitloper van het Victo­riameer. Daar stak ik met een ferry in een half uur het water over en vervolgde de reis met de bus tot aan Sengerema. Dat is het gebied van de Zinza.

Zinza in het noordwesten van Tanzania

eindcontrole van een vertaling

Ik was gevraagd het Zinza vertaalteam te begeleiden bij de laatste fase vóór het printen. Deze fase is de fase van de eindcon­troles en typesetten. Dit heb ik inmiddels al met 3 talen gedaan. Ik weet dus hoe ik met dit bijltje moet hakken. Maar het blijft een hele klus. Vaak zijn er nog best wel wat open eindjes, moeilijke discussies over hoe bepaalde dingen vertaald moeten worden. En die moeten we allemaal bespreken en beslis­singen over nemen.

Verant­woor­delijk zijn voor de eindcon­troles is ook best spannend want aan het eind moet je aftekenen voor publi­catie en moet je er dus zeker van zijn dat alles klopt. Er kan maar zo een fout insluipen waardoor een vers of een heel Bijbelboek ontbreekt of beschadigd wordt. Bij een van de vorige Nieuwe Testa­menten deed ik aan het eind nog even gauw een check of er recent dingen gewijzigd waren in de tekst en ik ontdekte een hele reeks cijfers in de tekst. Een van de vertalers had waarschijnlijk control+v gedaan en had niet door dat hij iets in zijn vertaal­pro­gramma plakte in plaats van excel of iets anders. Gelukkig doe ik deze eindcon­troles samen met een andere zeer ervaren consultant en sta ik er dus niet alleen voor.

Albert Verhoeff met zijn vrouw en twee kinderen

samenwerken op afstand

Al een paar maanden werk ik op afstand samen met het Zinza vertaalteam. Maar gezien de vele uitda­gingen was ik blij dat ik even bij ze langs kon gaan om wat dingen vlot te trekken. Zo was een van de computers per ongeluk vergrendeld met een bitlocker en we hadden geen toegang tot de codes. Er waren nog een aantal dingen niet in orde op die laptop. Het is fijn dat ik in zulke situaties een beroep kan doen op mijn broer Johannes die met wat instructies op afstand ons er zo doorheen loodste.

Tijdens de pauzes lezen we samen uit de Bijbel, bidden we samen en eten we samen. Hier op de foto eten we een paar zonge­rijpte sinaas­appels. Zoeter dan daar kun je ze niet krijgen! De buurt­kin­deren kwamen af en toe om een hoekje kijken. De scholen waren daar namelijk nog niet begonnen. Ik had een hele lading stroop­wafels mee en daar waren ze gek op.

Ook konden we even op bezoek bij een van de drie vertalers die al een tijdje ziek thuis zat (helemaal rechts). Gelukkig is ze inmiddels beter.

van Zinza naar Mbeya

Eind van de week vertrok ik weer en na twee dagen reizen was ik op de tweede locatie: Mbeya. In deze stad hebben we als gezin gewoond en dit was dus vertrouwd voor mij. Hier werkte ik met de Kisi aan de controle van hun vertaling van het boek Hande­lingen. Tijdens deze check was ik deels zelf aan het werk, deels begeleidde ik een 'vertaal­con­sulent in training'. Dat is iemand die in opleiding is om vertaal­con­sulent te worden.

Kisi in het zuidwesten van Tanzania

Zowel de Zinza in het noorden, als de Kisi in het zuiden, komen uit taalge­bieden die aan het water liggen (de Zinza aan het Victo­riameer en de Kisi aan het Nyasameer). Beide stammen zijn voorna­melijk vissers. Altijd leuk om dan wat foto’s van Urk te laten zien en iets te vertellen over Urk en de visserij. Dat vinden ze erg interessant. Het leuke aan een team dat vertrouwd is met het water is dat ze vaak woorden hebben voor 'haven', 'schip', 'zeilen', 'eiland', 'strand', 'anker' en windrich­tingen. Dat maakt het vertalen van het boek Hande­lingen waarin er veel over water wordt gereisd, een stukje eenvoudiger.

nadenken over de toekomst

Ik heb weer een inten­sieve maar mooie reis mogen maken. Het is fijn dat dat kan, want de rest van de tijd werk ik immers noodge­dwongen op grote afstand van de projecten. Toen we uit Tanzania weg moesten en vanuit Nederland gingen werken, zeiden we dat we eerst 2 jaar niet willen nadenken over een volgende stap. We hadden even behoefte aan een stabiele situatie. Er zijn inmiddels tweeënhalf jaar voorbij. Maar nu is toch de tijd aange­broken om ons verder te bezinnen op onze toekomst. In de volgende nieuws­brief hoop ik jullie daarover meer te kunnen vertellen.

Print Friendly, PDF & Email