Door Jozien Koelewijn

Matatiele is een kleine plaats in de Oostkaap waar ik nu zo’n 2 jaar woon. Het is een plek waar iedereen van het platteland zijn boodschappen komt doen. Het is helaas lastig om je echt thuis te voelen in een kerk hier, want de keus is erg klein en af en toe zelfs nog afhankelijk van je huidskleur.

In de gemeenschap waar we werken en bij ons op het project zijn mensen veel openener om samen te bidden en te aanbidden. Geloof is een actief onderdeel van het leven. De afhankelijkheid naar God is groot, misschien juist meer omdat leven en dood vaak hand in hand gaan.

Verder is bij mij alles wat anders gegaan dan bij de meeste mensen die uitgaan. Ik was al 12 jaar werkzaam als missionair werker via YWAM in Zuid-Afrika. Zending, op de manier hoe ik ging, met je eigen achterban en van giften leven, was nog niet zo bekend en er was tijd voor nodig om naar elkaar toe te groeien. Het was voor mij een grote en best enge stap in vertrouwen om toch te gaan en op reis te gaan. Eerst en bovenal vanuit Gods roeping voor mij persoonlijk, maar ook de reis die God had, door het werk in Zuid-Afrika en de rol van de gemeente heen.

Het leven in afhankelijkheid van Gods voorziening, zowel financieel als in alles wat er gebeurde in Zuid-Afrika, leerde me hoe God elke keer weer voorzag en ons op bijzondere manieren beschermde. Met alle uitdagingen en vaak ook gevaren in dit land, vooral voor vrouwen en kinderen, heb ik echt geleerd om mijn leven in Zijn hand te leggen en het niet zelf allemaal in te vullen. Het uit handen geven en op Hem vertrouwen is iets wat hier veel concreter is geworden en als het ware ‘a way of life’.

Juist door toch gewoon te gaan, contact te houden met de gemeente en geduld te hebben, werkte God aan beide kanten. We zijn allemaal dankbaar dat ik eind 2022 toch alsnog uitgezonden kon worden door de CGK in Bunschoten en het was juist na jaren, extra bijzonder en bevestiging. Het heeft mij Gods trouw en voorziening laten zien, wat een enorm mooie getuigenis mag zijn voor mijzelf en de gemeente.

Het is veel loslaten en achterlaten. Het heeft me een diepere relatie met God gebracht. Ik heb geleerd om meer bij de dag te leven met ‘manna voor 1 dag’. We hebben na jaren werk in een grote township bij Durban, een eigen NPO mogen opzetten genaamd Ikhaya Lothando= geliefd thuis, wat we nu mogen uitbouwen in de Oostkaap, waar we een prachtig huis hebben waar kinderen gewoon kind kunnen zijn. Het is pionieren en we moeten het nog verder uitbouwen en ook dat gaat niet vanzelf.

Maar dat weet ik inmiddels. Niks gaat hier makkelijk of vanzelf en als je wat goeds wil doen, word je aan alle kanten tegen gewerkt. Geduld, doorzetten, sterk en moedig zijn, dat is hoe we doorgaan. En als ik de groeiende nood om me heen zie, het misbruik naar vrouwen en kinderen, de mannen die hun rol in de familie kwijt zijn … Alcohol- en drugsgebruik, HIV/ AIDS … Dan weet ik dat Gods hart juist zo hard nodig is. Het maakt zeker wel eens moedeloos, dat is heel normaal en mensenlijk. Maar Gods roeping en de liefde die Hij voor deze mensen en kinderen in mijn hart heeft gelegd en die getest is door de jaren heen, laat me bidden om het nog een tijdje door te laten kloppen, want de wereld heeft het juist nu zo hard nodig!

Zelf ben ik niet getrouwd en deel mijn leven met de mensen hier. We delen lief en leed en ik hoor en zie zo dingen die een ander nooit zal horen. Ik ben onderdeel geworden van het leven hier. Dat is mooi, maar ook wel eens heel moeilijk. Ik ben ook nog steeds een Nederlandse Jozien, die anders is opgegroeid, dingen soms anders ziet en emotioneel de dingen anders verwerkt. Ik sta met een been in Zuid-Afrika en een in Nederland. Dat maakt me rijk, maar als het erop aankomt en er gebeuren dingen die ik niet kan uitleggen, omdat ze te erg en te Afrikaans zijn en niemand ze in Nederland kan begrijpen, dan ben je alleen. Maar ik heb geleerd dat juist dat dal en die strijd door gebed gedragen kan worden, ook als je elkaar niet helemaal begrijpt. Ik ben dan ook ontzettend dankbaar voor alle gebedsstrijders uit de gemeente en daarbuiten, die me dan dragen en zo over grenzen heen gaan! 

En is het maar goed dat dit er is, want ik pas nooit meer helemaal terug in Nederland. Ik ben door alle diepe ervaringen, anders geworden. Wel in de wereld maar niet van de wereld. Dat is dat stukje loslaten en achterlaten en accepteren dat het oké is. Ook daar is God bij!

Ik zou willen zeggen dat vanuit Nederland gebed echt de motor is. De (geestelijke) strijd is er echt en hoe meer God werkt, hoe meer de duivel het niet wil. Maar vanuit gebed volgt de rest en dan mag de getuigenis gedeeld worden!

Deel dit artikel via

Ook interessant voor u