Door Wilke den Hertog

In een vorige column schreef ik over hoop voor de kerken waar Marlies en ik in ons afgelopen verlof kwamen. We merken een verlangen bij veel broeders en zusters om naar buiten te gaan met het evangelie. Tegelijk lijkt er ook nog een soort rem te zijn bij sommigen. Kan het wel? Gaat het zo makkelijk? Moet je daar niet voor geroepen zijn?

In deze column wil ik daarom graag eens wat over roeping nadenken. Ik ben daar in de loop van de jaren (door het zendingsveld) anders over gaan denken. Ik geloof zeker dat God roept, alleen, is ons roepingsidee zoals we dat in onze kerken kennen wel zo Bijbels? Zeg ik het goed als ik ons roepingsidee in onze kerken typeer als: Een passief afwachten tot God roept?

Als kandidaat werd ik beroepbaar gesteld en moest ik wachten op een beroep. Ook toen ik predikant werd, was het wachten op een eventueel beroep. Waar vinden we dit systeem in het Nieuwe Testament? Denken we in onze kerken niet veel te passief en afwachtend over Gods roeping?

Tegelijk, in ons dagelijks leven is dat vaak heel anders. We zijn helemaal niet passief als het gaat om onze schoolkeuze, de keuze waar we gaan wonen, de keuze welke baan we nemen, de keuze van onze vrienden, vakanties enzovoorts. Dan zijn we ronduit proactief! We zijn vaak heel creatief en nemen allerlei initiatieven.

Zou het niet kunnen dat God wil dat wij diezelfde houding hebben ten opzichte van zijn wil? Zou het niet zo kunnen zijn dat God graag ziet dat wij net zo creatief en vol van initiatief zullen zijn als het gaat om zijn koninkrijk?

Voordat we naar het zendingsveld gingen zaten we een jaar in Engeland op een bijbelschool. Daar was nog een ander Nederlands stel dat naar Mali zou gaan (en daar nu ook zit). Hij zei ooit tegen de klas waar we deel van uit maakten: ‘Ik denk nu eenmaal dat God ons roept om naar Mali te gaan en ik denk ook dat als we ons vergissen God er vast niet boos over zal zijn’.

Wat denkt u? Dat als u of jij iets onderneemt voor God en zijn koninkrijk, dat God er boos over zal worden? Of zou het zo zijn, dat die houding nu juist precies de houding is die God bij jou en mij zoekt? ‘Zoek eerst het koninkrijk en zijn gerechtigheid’.

Ik sprak onlangs een andere zendeling uit onze kerken over roeping. Hij zei het ook vrij simpel: ‘Vaak hoor je, heb ik wel een roeping? Roeping?! Je hebt een opdracht, hij staat zwart op wit in Mattheüs 28!’

Zo kom ik weer terug bij die broeders en zusters die naar buiten willen. Maak je geen zorgen over je roeping, natuurlijk heb je die! Natuurlijk wil Jezus u en jou gebruiken! Ga lekker aan de slag, ga eens iets geks doen, doe iets wat niemand anders doet, start je eigen huisgroep met de buren of je collega’s!

En als je je vergist hebt en God andere plannen met je heeft dan wordt Hij zeker niet boos omdat jij je vergiste toen je voor Hem aan het werk wilde gaan.

Zouden we niet juist ons dagelijks leven aan Hem moeten geven en Hem laten meewegen in al onze keuzes: onze schoolkeuze, de keuze waar we gaan wonen, de keuze welke baan we nemen, de keuze van onze vrienden, vakanties enzovoorts ..?

Deel dit artikel via

Ook interessant voor u