De afgelopen jaren woonden mdw’ers Arjan en Aartje Paas met hun vijf kinderen in Goroka in Papoea-Nieuw-Guinea. Arjan had er de leiding over piloten van organisatie Mission Aviation Fellowship (MAF), die hulp verleent in de meest afgelegen gebieden. Begin september emigreerde de familie naar het Australische Cairns. Hoe kwam zij tot dit besluit en hoe ziet het leven in Australië eruit? Arjan en Aartje vertellen ons erover.
Hoe gaat het nu?
“Het gaat best goed. Omdat we hiervoor op verlof waren in Nederland, duurde het ongeveer anderhalve week voor we over de jetlag heen waren. Maar we hebben een fijn tijdelijk huis en inmiddels hebben we de eerste weken achter de rug.
Waarom zijn jullie verhuisd?
In Papoea-Nieuw-Guinea voelden we ons allemaal nog wel thuis. We hadden een goede plek om te wonen, fijne collega’s om ons heen en de school was fijn. Maar we wisten ook dat we daar niet altijd konden blijven wonen, onder andere met het oog op de toekomst van onze kinderen.
We vroegen onze kinderen in welke omgeving zij zich het meest thuis voelen: dat bleek in een Engelstalige omgeving. Daarom zijn we gaan bekijken wat daarin de mogelijkheden zijn. Daar komt bij dat de MAF vorig jaar al aangaf dat zij Arjan goed kan gebruiken op het hoofdkantoor in Cairns. Er was zelfs een functie vrij waar de organisatie Arjan graag voor wilde hebben. Daarnaast wil onze oudste dochter graag medicijnen studeren. Daar zijn in Australië goede mogelijkheden voor.
Bovendien hebben we nu vijftien jaar in derdewereldlanden gewoond. Dat vergt wel wat van je. Alles bij elkaar denken we dat het op dit moment het beste voor ons gezin is om in Australië te wonen.
Jullie hebben eerder in Australië gewoond. Wat deden jullie toen?
Voordat we begonnen bij de MAF hebben we onze opleiding gedaan in Australië. Arjan heeft er ook zijn vliegopleiding gevolgd. We hebben daarna twee jaar voor de MAF in Noord-Australië gewerkt onder de Aboriginals. In die tijd groeide een voorliefde voor Australië.
Hoe is het leven in Australië anders dan in Papoea-Nieuw-Guinea?
Waar Papoea-Nieuw-Guinea een derdewereldland was, lijkt Australië meer op Nederland. In praktische zin is het leven daarom makkelijker hier. Aan de andere kant hadden we het heel fijn in de leefgemeenschap waar we zaten. We zaten er dicht bij de mensen die we hielpen. En we woonden, werkten en leefden samen met onze collega’s. Nu wonen we in een grote stad met buren die geen raakvlak hebben met wat wij doen. Dat brengt weer andere uitdagingen met zich mee.
Onze kinderen zullen ook moeten leren hoe het is om in een westerse wereld te leven. Kleine dingen zoals met de bus meegaan of een bestelling doen bij de McDonalds zullen ze voor het eerst gaan doen. Maar ze kunnen zich goed aanpassen aan een nieuwe omgeving en zoeken snel naar verbinding met nieuwe mensen.
Wat ga je hier precies doen, Arjan?
Hier in Cairns heb ik dezelfde functie als ik had in Papoea-Nieuw-Guinea. Ik heb de leiding over de piloten en zorg ervoor dat zij hun werk veilig kunnen doen. Het verschil is dat ik dat nu doe voor programma’s in Noord-Australië bij de Aboriginals en in Timor-Leste. Ik ben ongeveer driekwart van de tijd op kantoor in Cairns en een kwart van de tijd op de programma’s om daar te helpen en om opleidingen te verzorgen. In Papoea-Nieuw-Guinea vloog ik meestal twee of drie dagen per week mee. Toen woonden we dicht bij de programma’s. Nu zal ik ongeveer een week per maand naar een programma toevliegen.
En welke plannen heb jij, Aartje? En de kinderen?
Mijn eerste prioriteit is om er voor de kinderen te zijn en hen te helpen settelen op school. Ze gaan hier naar een christelijke privéschool. Onze oudste dochter werkt de komende tijd. Zij hoopt eind januari op een universiteit te beginnen aan haar medicijnenstudie.
Daarnaast ben ik op zoek naar een parttime baan. In Papoea-Nieuw-Guinea kostten huishoudelijke taken veel tijd en hielp ik vaak mee op school, maar hier verwacht ik meer tijd over te hebben. Verder hopen we hier als gezin naar een presbyteriaanse kerk te gaan. In deze kerk is veel jeugd en het lijkt ons een fijne gemeente.
Hoe kijken jullie aan tegen de komende tijd?
Meestal hebben we goede moed. Hoewel we ons af en toe afvragen waar we aan zijn begonnen, zeggen we tegen elkaar: we doen het stap voor stap. Bij elk ding dat we regelen lijkt er weer een probleem tevoorschijn te komen. We kunnen niet alles in één keer doen en oplossen. Als we dat zouden willen, zouden we er negatief van worden. Daarom doen we alles stap voor stap. En we hebben gelukkig vertrouwen: we geloven dat God alles in zijn hand heeft. Hij weet ook waar de kinderen en Aartje terecht gaan komen. Daar zijn we van overtuigd.
Waar kunnen we voor bidden?
- We bidden zelf heel bewust voor in ieder geval één goede vriend of vriendin voor iedereen. Want fijne mensen om je heen hebben maakt een groot verschil.
- Dat we in gedachten houden dat het zendingsveld overal is. Het is niet alleen in derdewereldlanden, maar ook hier in Cairns en ook in Nederland. We worden gevraagd om overal waar we wonen Gods liefde te verspreiden en een lichtje te zijn. We denken dat dat makkelijker uit het oog te verliezen is nu we in een westerse wereld wonen.”
Laten we ook bidden dat zowel Arjan en Aartje als de kinderen zich snel thuis voelen op hun nieuwe plek. Dat het werk van Arjan tot zegen is en dat ook Aartje een passende baan zal vinden.
