Door Daan Prins, assistent-consulent Diaconaat
De centrale tekst voor de Hulpverleningszondag van 2027 komt uit 2 Korinthe 9:7: ‘God heeft een blijmoedige gever lief’. Het gaat er blijkbaar niet alleen om dat we geven, maar ook hoe we geven: blijmoedig, met vreugde.
Dat klinkt ergens wel mooi, maar kan ook lastig zijn. Want is geven nou altijd iets om blij van te worden? Om een metafoor van C.S. Lewis uit een ander verband te gebruiken: zijn we hierin niet vaak als eerlijke belastingbetalers, die wel hun aangifte doen, maar het liefst zoveel mogelijk voor zichzelf overhouden en niet zitten te wachten op een belastingverhoging? Natuurlijk zien we de nood van anderen en weten we wel dat we hen moeten helpen, maar het liefst niet al te veel ten koste van onszelf – toch? Geven is één ding, maar blijmoedig geven…?
God helpt ons daar echter bij. Want Hij heeft het eerst zelf gedaan. Echt blijmoedig geven leren we van de blijmoedige Gever. En wie is dat meer dan Jezus Christus? Hij gaf niet slechts een beetje van wat Hij had, zelfs niet veel, maar alles. Hij gaf zichzelf. Hij had de gestalte van God en daarmee oneindig meer dan wat wij zelf ooit zouden kunnen hebben, maar hield er niet aan vast (Filip. 2:5-8). Hij gaf zijn leven vrijwillig, uit zichzelf (Joh. 10:18), en dat deed Hij met vreugde (Hebr. 12:2). Hij gaf uit een hart vol liefde, liefde die tot het uiterste ging voor ons (Joh. 13:1).
Dat is om stil van te worden. Maar ook dankbaar en blijmoedig. Wij kunnen niet doen wat Hij voor ons deed. Maar wanneer we dit op ons laten inwerken, dan mag onze liefde voor anderen toch ook wel iets kosten? Nee, dat is niet altijd makkelijk. Maar Jezus gaat ons voor. En dan mogen we ontdekken dat ‘het zaliger is te geven dan te ontvangen’ (Hand. 20:35). Ja, in het volgen van de blijmoedige Gever worden ook wij blijmoedige gevers.