Missionair diaconaal werker Marjanne Hendriksen geeft leiding aan een onderwijsproject in Zambia. In dit verhaal deelt ze een les in het loslaten van de controle in een regenachtige periode.
Les in stilte
“Het is toch echt wonderlijk! Ik heb precies de laatste zin van mijn laatste les uitgesproken, als het noodweer boven het kerkje in Ngombe, een sloppenwijk in Lusaka, losbarst. De regenbuien die ik dit jaar al wekenlang bijna dagelijks meemaak, kunnen het best vergeleken worden met wat we in Nederland een wolkbreuk noemen. Soms hoor je het geruis al van verre dichterbij komen. Soms is zo’n bui er opeens. En als zoiets dan boven je hoofd losbarst, begin je niks meer. De meeste huizen en kerken hier zijn voorzien van een golfplaten dak. Als daar de regen op neerklettert, is dat niet te overstemmen.
Nu ik dus precies mijn lesprogramma van deze week heb afgerond, dank ik in stilte de Heere voor de timing van de regen. Het enige wat nog moet gebeuren, is het uitdelen van certificaten. Ik kijk de kring van de cursisten om mij heen aan en gebaar dat we maar even moeten wachten. We proberen wat te zingen, maar ook dat is onhoorbaar. Al gauw verschuiven een aantal mensen hun stoel naar een andere plek, omdat het dak van de kerk op verschillende plekken lek blijkt te zijn. Ook pal achter mijn rug begint een straaltje water een flinke plas te vormen. Buiten zie ik het regenwater in vliegende vaart langs de kerk stromen. Over de drempel van de buitendeur komt water binnen. Op een gegeven moment is een groot deel van de kerkvloer nat. Hoelang gaat dit nog duren? We besluiten om al gebarend de juiste persoon naar voren te ‘roepen’ en het certificaat te overhandigen. Natuurlijk wordt alles fotografisch vastgelegd door mensen die een telefoon bij de hand hebben. Al gebarend lukt het zelfs om tot een juiste opstelling te komen voor een groepsfoto. Zij die een paraplu bij zich hebben, druipen op een gegeven moment toch af.
Zelf trek ik een sprintje naar de auto die mij komt ophalen. Als je dan door zo’n onderwater lopende sloppenwijk rijdt, vraag je je wel af hoe mensen hier toch kunnen leven. Overal drijft afval rond. Wat gebeurt er bijvoorbeeld met de inhoud van die buitenwc-tjes? Ik zal maar niet opschrijven, wat ik soms zie …
Twee weken later lijkt de timing van weer zo’n hoosbui minder geschikt. Ik baal ervan. Ik had al drie kwartier aan het lesgeven moeten zijn op een school in Kitwe. Maar er komt opeens iets tussendoor voor de onderwijzers die ik in mijn training verwacht. Een team van een bank komt iets uitleggen over een spaarprogramma. Dit team verschijnt een uur later dan afgesproken en rijdt mij nu dusdanig in de wielen. Voor mij zit er niks anders op dan rustig te wachten tot ik aan de beurt ben.
Heb ik net alle meesters en juffen voor me, begint het buiten opeens toch te hozen en te onweren, nee bar! Zo heftig heb ik nog nooit meegemaakt. Ik zie de mensen voor me bij de ramen vandaan schuiven en herhaaldelijk ineenkrimpen. Lesgeven kan ik wel vergeten. Wacht even, hier heb ik een schoolbord. En krijtjes. Dat is dan weer een dankpunt!
Ik schrijf een aantal Bijbelgedeelten op het bord en gebaar dat de mensen dit kunnen gaan lezen. Terwijl zij bezig zijn, schrijf ik een aantal vragen bij de verschillende Schriftgedeelten. Ik bid in stilte maar dat de regen zal stoppen en ik straks nog wel de bijbehorende lessen kan geven. Het lijkt er niet op. De regen gutst nog steeds neer. O, maar wacht! Ik kan de groep alvast het Bijbelverhaal voor de volgende dag laten voorbereiden. Dan doen we dat eerst, in plaats van aan het eind van de les. Gelukkig heb ik gisteren de methode al uitgebreid uitgelegd. Laten ze maar zien hoever ze het nu onder de knie hebben. De opdracht verschijnt ook op het schoolbord.
Terwijl de onderwijzers ijverig aan het werk zijn, wacht ik in alle ‘rust’ op wat komen gaat. Ik moet ook lessen leren. Dat kan ik nu mooi overdenken. Flexibel meebuigen met wat er op je pad komt. Niet gefrustreerd raken als het anders gaat dan gepland. Gepland? Wat is dat voor woord? Alleen vandaag al is het moment waarop ik naar de volgende plek gebracht zal worden vijf keer veranderd. Eerst zou het vrijdagmiddag gelijk na afloop van de training worden. Toen werd het zaterdag. Toen toch weer niet. Vrijdag dan maar weer? Nee, kon opeens toch ook weer niet. Dan toch maar zaterdagmorgen. Uiteindelijk kwam zaterdagmiddag beter uit. En ik hoop nog steeds dat het niet weer verandert …
Hoe doen die mensen die ik nu voor mijn neus heb dat toch? Zij nemen het leven schijnbaar altijd gewoon zoals het komt. Of heeft dit alles te maken met de les uit Filippenzen 4:6 en 7?
Na een klein uurtje zijn de onderwijzers wel zo’n beetje klaar met hun opdrachten. En hoe bijzonder! Het enorme stromen van de regen gaat langzaamaan over in een lieflijker regenbui, die ik kan overstemmen. Uiteindelijk kan ik ook vandaag precies alle geplande lesstof behandelen! Wie er de controle heeft over mijn leven en mijn werk, is voor mij geen vraag …”
