In een arm land als Nepal is de lagere status van vrouwen diep in de samenleving geworteld. Jongens krijgen meer te eten, ontvangen meer waardering en hebben betere toegang tot onderwijs en gezondheidszorg. Familieproblemen, werkloosheid en groepsdruk lokken onder vrouwen verslavingen uit.
ACN, de diaconale tak van 47 kerken in Pokhara, helpt vrouwelijke druggebruikers. De hulpverleners behandelen de verslaving én begeleiden de vrouwen bij een goede terugkeer in de gemeenschap. Daarbij worden familieleden ingeschakeld en is er veel aandacht voor scholing. Pushpa Shahi is één van de vrouwen die in het revalidatiecentrum is opgenomen. Hier veranderde alles en schakelde God haar op een wonderlijke manier in. Ze vertelt hoe dit ging.
Ik verloor mijzelf
De afgelopen twee jaar heb ik gewerkt bij Asal Chhimekee Nepal (‘De Goede Buur’). Ik leef nu vol hoop en voel me betekenisvol. Maar dat is niet altijd zo geweest.
Voordat ik naar het revalidatiecentrum kwam, voelde ik me volkomen waardeloos, alsof er geen hoop meer voor me was. Ik was ernstig ziek geworden en mensen dachten dat ik doodging. Dat moment van angst, gecombineerd met pijnlijke familieconflicten en financiële problemen, bracht me in de duisternis van verslaving. Ik verloor mezelf.
Op een gegeven moment was mijn man zo kapot van mijn toestand dat hij overwoog om van mij te scheiden. Mijn familie wilde mij wanhopig redden en bracht me – zonder toestemming van mijn man – naar het revalidatiecentrum. Ik voelde me in de steek gelaten en eenzaamheid verteerde me. Maar God was nog niet klaar met mij.
Strijd en genezing
In het revalidatiecentrum van ACN was het niet gemakkelijk. Er volgde strijd, maar ook genezing. En ik leerde om te vechten. Ik had ooit grote dromen die nooit uitkwamen, maar tijdens mijn revalidatietijd kreeg ik een nieuwe droom. Of – beter gezegd – een roeping.
Ik heb de roeping gevonden om naast meisjes te gaan staan die zich net zo verloren voelen als ik mij ooit voelde. Zo mag ik anderen helpen hun leven te vinden.
Een levensveranderende ontmoeting
Eén van de veldbezoeken zal ik nooit vergeten. Ik ontmoette een jong meisje van amper 15 jaar oud dat langs de kant van de weg lag, zwanger en alleen. Ze was mishandeld en wist niet eens wie de vader van haar kind was. Ze was bang, kwetsbaar en volkomen gebroken. We hebben haar gered via ACN en haar leven is veranderd. Haar baby is geadopteerd door een liefdevol gezin en het meisje is weer naar school gegaan. Toen ze op een dag terugliep naar haar klas, draaide ze zich plotseling om, rende naar me toe, omhelsde me stevig en fluisterde: “Je hebt mijn leven veranderd. Als je er die dag niet was geweest, was ik gestorven.”
Haar woorden raakten mij diep en blijven me elke dag inspireren. Ik vroeg me altijd af waarom ik steeds meisjes zoals zij tegenkwam. Waarom ik, terwijl er zoveel anderen zijn die zouden kunnen helpen? Maar nu begrijp ik het: God heeft mij voor dit werk uitgekozen. Hij nam mijn gebrokenheid en veranderde die in een bron van genezing.
Gods handen en voeten zijn
Zelfs mijn man, die me ooit bijna had opgegeven, is nu trots op het werk dat ik doe. Hij ziet de levens veranderen en is daar samen met mij blij om. Zijn steun laat op een prachtige manier zien hoe ver we zijn gekomen.
Elk leven waar ik mee in aanraking mag komen herinnert me eraan dat zelfs in de donkerste momenten hoop kan schijnen. Ik voel me nederig dat ik Gods handen en voeten mag zijn in het leven van deze meisjes. Mijn verleden bepaalt niet langer wie ik ben, maar het rust me toe. En elke dag als ik wakker word weet ik dat mijn verhaal helpt om een nieuw verhaal voor iemand anders te schrijven.
CGK Diaconaat steunt het revalidatiecentrum waar Pushpa geholpen werd en nu leidinggevende is.
