In de eindeloze taiga, ongeveer honderd kilometer onder de poolcirkel, ligt het kleine dorp Toeroechansk. In de winter is het een moeilijk bereikbare wereld van sneeuw en ijs. Het is maar een paar uur per dag licht en het kan hier wel 60 graden vriezen. In de zomer gaat de zon nauwelijks onder en meren grote riviercruiseschepen aan. Het voormalige verbanningsoord voor politieke dissidenten is een toeristische trekpleister. In dit afgelegen gebied woont en werkt evangelist Jevgeni Sjtsjirski met zijn vrouw Katja en hun acht kinderen.
Tot aan het einde van de bewoonde wereld
Van de ongeveer 3.500 inwoners van Toeroechansk heeft broeder Sjtsjirski er al heel wat uitgenodigd voor een samenkomst in het gebedshuis. “Vooral rond Kerst en Pasen zetten we ons in om zoveel mogelijk mensen te benaderen. Velen zijn ook weleens geweest, sommigen komen af en toe en enkelen zijn gebleven en lid geworden van onze kleine gemeente.” Maar de roeping van broeder Jevgeni Sjtsjirski gaat verder dan leidinggeven aan de gemeente in Toeroechansk: “Onze grootste zorg betreft de afgelegen dorpen in onze provincie.”
Het gebied waarover hij spreekt is ongeveer vier keer zo groot als Nederland. Hier liggen ongeveer twintig kleine dorpen. De dorpen aan de rivier zijn voor de evangelisten relatief makkelijk te bereiken. In de winter gebruiken ze een sneeuwscooter en in de zomer een boot. Maar een aantal dorpen ligt ver weg, midden op de taiga. “Een reis daarheen duurt makkelijk twee weken en is moeilijk en gevaarlijk. Maar ook daar wonen zielen die de Heere niet kennen. Ook voor hen geldt dat redding alleen gevonden wordt bij Jezus Christus.”
Een gezamenlijke missie
Het is een gezamenlijke missie geworden van de gemeente, die ongeveer tien gezinnen telt. “Toen ik hier in 2020 kwam, nam ik de hele last van het zendingswerk zelf op mijn schouders,” vertelt Jevgeni. “Ik probeerde in een jaar tijd alle twintig nederzettingen in de omgeving in de zomer en in de winter te bezoeken. Een onmogelijke opgave. Ik vroeg aan de Heere om wijsheid en werd bepaald bij het verhaal van Mozes: mijn schoonvader adviseerde om de werklast te delen met de broeders in de gemeente. Nu hebben we een team van evangelisten die allemaal een verantwoordelijkheid hebben voor een aantal dorpen. Zonder Andrej, Michael en Ivan zou het niet lukken om alle nederzettingen twee keer per jaar te bezoeken. Ook hun gezinnen zijn betrokken bij het werk. We hebben een gezamenlijke missie, zijn betrokken bij elkaars reizen, luisteren naar elkaars belevenissen en delen in de zegen die de Heere op de arbeid geeft. Ik denk dat dat het geheim is van onze onderlinge band.”
De saamhorigheid en onderlinge liefde in de gemeente is inderdaad opvallend. Iedereen kijkt naar elkaars kinderen om, het zijn echt de kinderen van de gemeente. De volwassenen gaan buitengewoon hartelijk en waarom met elkaar om en bezoeken elkaar vaak. Na samenkomst, op zondag en doordeweeks, verandert de kleine kerkzaal in korte tijd in een eetzaal voor een gezamenlijke maaltijd. Iedereen is welkom en elk gezin neemt iets mee om te delen: salades, brood, vis, vlees.
Gedeelde verantwoordelijkheid
De oudste dochter van Jevgeni en Katja is getrouwd, de andere zeven kinderen wonen nog thuis. De tieners Ilja en Vitali zijn inmiddels ook betrokken bij het zendingswerk. Zij zorgen voor het technische onderhoud van de verschillende vervoermiddelen en gaan mee op de zendingsreizen.
Het team van evangelisten bestaat verder uit brandweerman Andrej, brandweerman en duiker Ivan en elektricien Michael, ondersteund door hun echtgenotes. Michael, een zwager van Jevgeni komt oorspronkelijk niet uit het noorden. Op de vraag wat hem beweegt om in zo’n onherbergzaam oord als Toeroechansk te gaan wonen, antwoordt hij: “Het noorden heeft een bijzondere aantrekkingskracht. De zuiverheid, de stilte, de afzondering. Hier komt de ziel tot leven. Ik ging ooit terug naar de bewoonde wereld, maar het noorden bleef trekken. Dus keerden we weer terug. Ik denk niet dat we ooit nog weggaan.”
Niet gaan is geen optie
Elke evangelist bezoekt een aantal dorpen. Deze zendingsreizen zijn niet ongevaarlijk. Overal zien zij problemen met alcohol, drugs en geweld. De inwoners leven meest van de jacht. Allemaal hebben ze geweren en in combinatie met alcohol is dat gevaarlijk.
Jevgeni is verantwoordelijk voor de meest afgelegen plaatsen, zo’n vierhonderd tot zeshonderd kilometer van Toeroechansk. Dat brengt extra uitdagingen met zich mee. De route loopt dwars door de taiga en dat vraagt veel van de scooters. Bovendien reageert de inheemse bevolking daar, met een religie die diepgeworteld is in het animisme, vaak ronduit agressief. “Het kan me soms aangrijpen dat daar overal zielen wonen die de Heere niet kennen. Niet gaan is geen optie. Het is onze opdracht. Maar het vraagt om gedegen voorbereiding en veel gebed. We zijn dankbaar dat wij een biddende gemeente achter ons hebben staan. We zijn ook dankbaar voor onze biddende vrienden in Nederland.”
Nodig Jevgeni en Katja uit
Zendelingen Jevgeni en Katja Sjtsjirski hopen dit najaar op uitnodiging van Friedenstimme naar Nederland te komen. Op D.V. 4 en 11 oktober spreken zij in CGK-gemeenten. Neem contact met ons op voor meer informatie hierover.
