Soms opent God de weg juist wanneer we die al niet meer zien. Dat vertelt Iryna Lynnik van het Anker in Oekraine.
Ons revalidatiecentrum helpt al jaren mensen die worstelen met een verslaving. Het is een plek waar levens veranderen, waar mensen weer hoop vinden. Maar meer dan vijftien jaar leefden we met één grote zorg: het gebouw dat ons ooit was gegeven, was juridisch niet van ons.
Een jaar geleden begonnen we officiële onderhandelingen om het perceel te kopen. Het was een moeilijk en uitputtend traject. De eigenaren vroegen een onredelijk hoog bedrag. Onze partners van verschillende organisaties deden er tevergeefs alles aan om tot overeenstemming te komen. Het uiteindelijke antwoord was teleurstellend: er kon geen overeenstemming worden bereikt.
Teleurstelling
Ik herinner me dat moment nog heel goed. Ik zat met de brief in mijn handen en begreep het: als deze mensen niet bereid zijn iets over te dragen wat ooit geschonken is, wordt het risico om het gebouw in de toekomst te verliezen alleen maar groter. Ik voelde teleurstelling, maar accepteerde dat we op dit moment niets konden veranderen. Ik was al bezig een bedankbrief te schrijven voor hun inspanningen, om de zaak af te ronden. Maar op datzelfde moment kwam God in actie. Toen alle deuren op aarde gesloten waren, ging de hemel aan het werk.
Nieuwe hoop
Ik kreeg bericht dat een christelijk gezin in hun hart de wens voelde om ons te steunen. Ze kenden de details niet, ze wisten niet dat de onderhandelingen waren gestopt en ook niet dat ik op dat moment probeerde vrede te sluiten met de gedachte dat de aankoop voorlopig onmogelijk is. Ze hoorden God gewoon – en reageerden door ons te schrijven dat ze een bepaald bedrag aan het Anchor Center wilden schenken.
Toen ik het bedrag zag, verstijfde ik. Het was precies het bedrag dat het proces uit een impasse kon halen. En dat werd de vonk die alles weer in beweging zette. Na hun stap voegden onze partners zich weer bij elkaar en sloot diaconaat CGK aan. Wat voor altijd gesloten leek, begon stap voor stap samen te komen.
God ziet
We waren getuige van hoe God een weg opent waar er geen weg was. We waren getuige van hoe Hij mensen gebruikt die naar Zijn stem luisteren. We waren getuige van hoe God, door de gehoorzaamheid van één familie, een reeks gebeurtenissen in gang zette die er uiteindelijk toe leidden dat ons gebouw – ons thuis van bediening – eindelijk officieel van ons werd.
Het bepaalde me opnieuw aan iets heel belangrijks: God heeft altijd een antwoord. En soms komt het via degenen die Hem gewoon hebben gehoord en zeiden: Ja, Heer. En ik geloof dat dit verhaal iedereen kan bemoedigen die voor gesloten deuren staat. God ziet. God weet. En God zal de weg openen – precies wanneer het Zijn tijd is.
Iryna Lynnik
