Mogelijk leest u dit met opgetrokken wenkbrauwen. Dit kan toch niet kloppen? Hart voor West is een zendingsgemeente. Een plek waar mensen ‘van buiten’ tot geloof komen. Hoe kan dat ooit gebeuren zonder dat er mensen evangeliseren? Graag leg ik uit waarom ik deze uitspraak toch staande houd.
Vanaf mijn studententijd heb ik op allerlei plekken meegedaan aan evangelisatiewerk. Het begon met kinderwerk in de binnenstad van Utrecht, een Kinder-Bijbel-Club in de Balderikstraat. Later werd ik betrokken bij acties op houseparty’s, op kermissen, op de markt; we deelden deur aan deur Bijbels uit in de Boekenweek. Ik heb ruim dertig jaar aan activiteiten meegewerkt. In al die jaren heb ik nooit meegemaakt dat iemand tot geloof kwam door dit werk.
Geen spijt
Ik hoor u al denken: Wij hoeven de vrucht toch niet te zien, dat is toch aan God? U hebt helemaal gelijk. Ik heb er ook geen spijt van dat ik dit werk gedaan heb. God weet of er mensen door geraakt zijn. Zijn er mensen die zich geroepen weten om op deze manier evangeliseren? Laat ze er mee doorgaan!
En toch… toch wil ik een lans breken voor een andere manier van denken. De Heere Jezus geeft in Lukas 10 Zijn 70 apostelen de opdracht om het land door te gaan en Zijn Koninkrijk te verkondigen. En hoe moeten ze dat doen? Ze worden gevraagd om de huizen binnen te gaan, en daar te eten en te drinken wat hun wordt voorgezet. In Bijbelse termen betekent dit: een relatie opbouwen met de mensen. Jezus zegt er nadrukkelijk bij wat ze moeten zeggen als ze een huis binnen gaan: “Vrede voor dit huis!” Ze mogen dus woorden van vrede spreken terwijl ze in dat huis zijn.
Zoon van vrede
En dan komt er een cruciale uitspraak: “Als daar een zoon van vrede is, zal uw vrede op hem rusten. Zo niet, dan zal uw vrede tot u terugkeren.” (Lukas 10 : 6). Wat bedoelt Jezus hiermee? Wel, iemand is het huis binnengegaan met de vredegroet. En de vraag is: hoe reageren de bewoners? Worden ze nieuwsgierig? Stellen ze vragen over wat de bezoeker te melden heeft? Dan zijn het zonen (en dochters) van vrede! Dan staan ze open voor het evangelie. En ja, dan gaan we toch evangeliseren. Niet op straat, niet op de markt, maar aan de keukentafel.
Dit is hoe we in Rotterdam werken. We gaan niet de straat op. We delen geen Bijbels of flyers uit. Maar we wonen tussen de mensen. We zitten bij hen aan tafel, en nodigen hen bij ons aan tafel uit. En juist dan gebeurt het! Mensen worden nieuwsgierig en er ontstaan mooie contacten waarin iets gedeeld mag worden van wie de Heere Jezus is. En zo zien we mensen tot Jezus komen.
Mijn stelling is: als alle christenen in Nederland zouden gaan leven volgens Lukas 10, zouden we alle evangelisatiecommissies kunnen opheffen.
Cees van Breugel, evangelist
Deze column is met toestemming overgenomen uit de nieuwsbrief van Hart voor West. Leestip: het indrukwekkende verhaal van Lydia, die tot geloof kwam, gedoopt werd en haar roeping ontving.
