Vrijdag kwam de synode tot een afronding van het rapport van deputaten Vertegenwoordiging en keurde ze hun werkzaamheden goed. In de vergadering spraken we door over de positie van de pre-adviseurs. Voorheen waren hoogleraren op de TUA automatisch adviseur van de synode, maar deze constructie sluit niet meer goed aan bij hoe de TUA zich heeft ontwikkeld tot een brede universiteit, waarbij het hoogleraarschap geen kerkelijk ambt meer is. De inbreng vanuit de TUA als kerken wordt nog net zozeer gewaardeerd als voorheen. Maar voortaan is het een taak van het moderamen om per geval te bekijken of de TUA om advies gevraagd zal worden.
Tot slot kwam een vijftal verzoeken aan de orde om het besluit te herzien dat de vorige synode nam om de synode voortijdig te sluiten. Er was ruimte voor de vraag of het wijs was om deze revisieverzoeken nu al te behandelen, maar uiteindelijk werd besloten van wel, zodat we als synode in week twee weten waar we aan toe zijn. De revisieverzoeken werden op basis van grondig voorwerk toegekend, wat betekent dat de synode erkende dat de voortijdige sluiting niet volgens de eigen regels en principes was verlopen. Rond het besluit is benadrukt dat het er niet om gaat om de afgevaardigden naar de vorige synode te diskwalificeren of iets af te doen aan de vastgelopen situatie. Ook betekent het besluit niet dat iets gezegd is over de intenties van de kerken die op grond van het besluit van de vroegtijdige synode een eigen kerkelijke weg zijn gegaan.
Daarmee hangen twee belangrijke dingen samen. In de eerste plaats is er een heel aantal kerken dat zich op basis van het synodebesluit tot vroegtijdige sluiting in de verwarring van destijds heeft gegroepeerd in een Algemene Vergadering van kerken rond Rijnsburg. Nu dit besluit herzien is, is de vraag hoe het verder moet met deze kerken. Deze vraag zal zeker aan de orde komen in de tweede vergaderweek. Vooruitlopend daarop gaf de vergadering het moderamen alvast de opdracht mee om contact te onderhouden met deze kerken, als daar van hen uit behoefte aan is.
In de tweede plaats betekent de toekenning van de revisieverzoeken zeker niet dat daarmee de impasse waar we als kerkverband in verkeren is opgelost. Wellicht geeft het toewijzen van de revisieverzoeken sommige kerken aanleiding om te overwegen of zij zich weer willen laten afvaardigen naar de kerkelijke vergaderingen. Zij worden hartelijk uitgenodigd om zo in gezamenlijkheid te kunnen zoeken naar herstel van de band van de liefde. Maar er zal nog steeds een antwoord gevonden moeten worden op de fundamentele vraag wat het betekent om samen kerkverband te zijn terwijl er kerken zijn die afwijken van gezamenlijk genomen besluiten. Ook die vraag zal aan de orde komen in de tweede vergaderweek.
